ຄວາມຮູ້ຕ້ອງຄູ່ໃບປະກາດ… ຕ້ອງນຳໃຊ້ໃຫ້ເກີດປະໂຫຍດ

ໃນ​ປີໜຶ່ງ​ໆມີ​ນັກ​ສຶກສາ​ທີ່​ຈົບ​ຈາກ​ສະ​ຖາ​ບັນ​ຕ່າງໆຫຼາຍ​ພັນ​ຄົນ ​ແຕ່ຄວາມ​ອາດ​ສາມາດ​ຮອງ​ຮັບ​ຂອງ​ສຳນັກງານ​ອົງການ ​ແລະ ບໍລິສັດ ທັງ​ພາກ​ລັດ​ ແລະ ​ເອກະ​ຊົນ ຊ້ຳພັດ​ມີບໍ່ຫຼາຍ​ປານ​ໃດ ​ເຮັດ​ໃຫ້​ຄົນ​ທີ່​ມີ​ມາດຕະຖານ​ການ​ຮຽນ ກໍ​ຄືຄວາມ​ຮູ້​ຄວາມ​ສາມາດ​ບໍ່ສູງ ​ແລະ ພອນ​ສະຫວັນ​ບໍ່ຫຼາຍ ​ແມ່ນ​ຊອກ​ວຽກ​ເຮັດງານ​ທຳ​​ຍາກ​​ທີ່​ສຸດ ​ນີ້​ແມ່ນ​ຄຳ​ເຫັນ​ຂອງບາງ​ທ່ານ​ທີ່ມີ​ບົດບາດຢູ່ໃນ​ສັງຄົມ ກ່າວ​ຕໍ່ ວາລະສານ​ທາ​ເກັດ ​ເມື່ອ​ບໍ່ດົນຜ່ານ​ມານີ້.

ທ່ານ ກົງ​ລາ ວົງ​ສຳພັນ ນັກ​ຮ້ອງສິລະ​ປິນ “ສາມ​ຊ້າ​ບ້ານ​ເຮົາ” ​ເຈົ້າຂອງ​ວົງ​ດົນຕີໜຸ່ມສຳພັນ ຮຽນຈົບ​ປະລິນຍາ​ຕີ​ພາສາ​ອັງກິດ ຈາກ​ມະຫາວິທະຍາ​ໄລ​ແຫ່ງ​ຊາດ ​ໃຫ້​ສຳພາດ​ວ່າ: “ປັດຈຸ​ບັນ​ມີ​ຄວາມ​ຈຳ​ເປັນ​ຕ້ອງ​ໄດ້​ສຶກສາ​ຮ່ຳຮຽນ​ໃຫ້​ມີ​ຄວາມ​ຮູ້​ສູງ​ເທົ່າ​ໃດ​ຍິ່ງ​ດີ ຄຸນ​ນະພາ​ບ ການ​ສຶກສາ​ຕ້ອງ​ສົມ​ຄູ່​ກັບ​ຄວາມ​ຮູ້​ ຫຼື ​ໃບ​ປະກາດ​ທີ່​ຮຽນມາ​ແທ້ໆ ​ແລະ ສາມາດ​ເອົາ​ໄປ​ນຳ​ໃຊ້​ຢູ່​ໃສ​ກໍ​ໄດ້ (ບໍ່​ແມ່ນ​ລໍຖ້າ​ເອົາ​ໄປສະໜັກ​ເຮັດ​ການ​ຢ່າງ​ດຽວ) ສູ່​ມື້ນີ້ ປະລິນຍາ​ໂທ ​ຫຼື ປະລິນຍາ​ເອກ ​ມາ​ເປັນ​ລູກຈ້າງ​ຂອງ​ປະລິນຍາ​ຕີ ຫຼື ຊັ້ນສູງ​ກໍ​ມີ​ຫຼາຍ ​ເພາະ​ອັນ​ນັ້ນ ມັນ​ຍັງ​ຂຶ້ນກັບ​ວິ​ໄສ​ທັດ, ​ໂອກາດ (ຈັງຫວະ) ​ໄຫວ​ພິບ​ຄວາມ​ສາມາດ​ໃນ​ການນຳ​ໃຊ້​ວິຊາ​ຄວາມ​ຮູ້​ເພື່ອ​ເອົາ​ຕົວ​ລອດ ສິ່ງ​ສຳຄັນ​ ​ເວລາ​ເຮັດ​ວຽກຫຍັງ​ກໍ​ຕ້ອງ​ເຮັດ​ໄດ້, ​ເຮັດ​ເປັນ, ​ເຮັດ​ດີ ​ແລະ ​ເຮັດ​ຢ່າງ​ມີ​ຄຸນ​ນະພາ​ບອີ່ຫລີ ໝາຍຄວາມ​ວ່າ: ​ເຮົາ​ຕ້ອງ​ຮູ້ຈັກ​ຕົວ​ເອງ, ຮູ້ຈັກນຳ​ໃຊ້​ການ​ຂະຫຍາຍຕົວ​ຂອງ​ເສດຖະກິ-ສັງຄົມ, ຮູ້ຈັກ​ຄວາມ​ຮູ້​ຄວາມ​ສາມາດ ​ແລະ ພອນ​ສະຫວັນ​ເຈົ້າຂອງ​ ເພາະ​ຄວາມ​ຮູ້​ເຮັດ​ໃຫ້​ເຮົາ​ເຂົ້າ​ໃຈ​ສະພາບ​ການບ້ານ​ເມືອງ, ຮູ້​ຄວາມ​ຕ້ອງການ​ຂອງ​ຊີວິດ.

ຍິ່ງ​ເຂົ້າອາຊຽນ ​ແລະ ​ເຊື່ອມ​​ໂຍງກັບ​ສາກົນ ຍິ່ງ​ຕ້ອງຮັບ​ຮູ້​ຂໍ້​ມູນ​ຂ່າວສານ​ຫຼາຍໆ​ແຫຼ່ງ​ເພີ່ມ​ຂຶ້ນ ພ້ອມ​ທັງ​ຮູ້ຈັກ​ຍາດ​ເອົາ​ໂອກາດ, ທ່າ​ແຮງ ​​ໃນ​ການ​ກ້າວ​ເຂົ້າຫາ​ຕະຫຼາດຢ່າງ​ເປັນ​ເຈົ້າການ ​ເພື່ອ​ຈະ​ຕິດຕໍ່ສື່ສານ​ຮ່ວມ​ກັບ​ວົງ​ຄະນາ​ຍາດ​ສາກົນ ໄດ້​ຢ່າງ​ກົມກຽວ; ຄວາມ​ຮູ້​ ຈະ​ຊ່ວຍ​ໃຫ້​ສິລະ​ປິນສາມາດ​ປະດິດ​ຄິດ​ແຕ່ງ​ໄດ້​ກວ້າງຂວາງ ​ເລິກ​ເຊິ່ງ ກິນ​ອົກ​ກິນ​ໃຈ​ຜູ້​ຟັງ ​ແລະ ສອດຄ່ອງ​ກັບ​ການ​ພັດທະນາ​ເສດຖະກິດ-ສັງຄົມ ບໍ່​ແມ່ນ​ຈະ​ກ້ຽວວຽນ​ແຕ່​ຢູ່​ທົ່ງ​ນາປ່າ​ເຂົາ ຫຼື ​ເວົ້າວົນ​ຢູ່​ກັບຄວາມ​ຮັກ​ທີ່​ບໍ່ສົມ​ຫວັງ ຊຶ່ງເກີດ​ຈາກ​ຖານະ​ຕ່ຳ​ຕ້ອຍດ້ອຍ​ວາສະໜາຢ່າງ​ດຽວ. ສຳລັບ​ບັນຫາ​ຄົນຮຽນຈົບ​ຫຼາຍ​ແຕ່​ບໍ່ມີ​ບ່ອນ​ບັນຈຸຮອງ​ຮັບ ກະຊວງ​ສຶກສາ, ກະຊວງ​ແຮງ​ງານ ​ແລະ ກະຊວງ​ກ່ຽວຂ້ອງ​ຕ້ອງ​ສົມທົບ​ກັນ ອາດ​ຈະ​ໃຫ້​ເງິນ​ເດືອນສຳລັບ​ຄົນຮຽນຂະ​ແໜງກະສິກຳ, ຊ່າງ​ສີມື (ທີ່​ຄົນ​ບໍ່ມັກ​ຮຽນ) ສູງ​ກວ່າ​ນັກ​ບໍລິຫານ-​ການ​ບັນຊີ, ພາສີ ​ແລະ ພາສາ​ອັງກິດ​ທຸລະ​ກິດ ​ເພາະ​ຄົນ​ນິຍົມ​ຮຽນວິຊາ​ດຽວກັນ​ຈົນ​ເກີນ​ຄວາມ​ຕ້ອງການ​ຂອງ​ສັງຄົມ, ສ່ວນ​ວິຊາ​ທີ່​ສັງຄົມ​ຍັງ​ຕ້ອງການ​ຫຼາຍ​ພັດ​ບໍ່ຢາກຮຽນ ສະນັ້ນຄວນ​ກຳນົດ​ໂກ​ຕ້າ​ຄັກ​ແນ່ ວິຊາ​ໃດ​ຄວນ​ໃຫ້​ຮຽນຈຳນວນ​ເທົ່າ​ໃດ ຫຼື ອາດ​ຈະ​ກໍານົດ​ເງື່ອນ​ໄຂ​ມາດຖານ​ວິຊາ​ທີ່​ຄົນ​ນິຍົມ​ຮຽນ​ໃຫ້​ສູງ​ຂຶ້ນອີກ ​ເພື່ອ​ເລືອກ​ເອົາ​ຄົນ​ເກັ່ງ​ອີ່ຫລີ.

ສິ່ງ​ທີ່​ຢາກ​ຝາກ​ ​ເປັນ​ສິລະ​ປິນ ຕ້ອງ​ມີ​ຄວາມ​ຮັກ​ຊາດ​ຮັກ​ບ້ານ​ເກີດ​ເມືອງ​ນອນຢູ່​ໃນ​ຫົວ​ໃຈ ຫຼື ສາຍ​ເລືອດ ຈຶ່ງ​ຈະ​ຖ່າຍ​ທອດ​ຄວາມ​ຮູ້ສຶກ​​ອອກ​ມາ​ເປັນ​ບົດ​ເພງ​ໄດ້ ຢ່າ​​ພາກັນ​ເຫີ່ ຫຼື ນິຍົມ​ຊົມ​ຊອບສິລະ​ປິນ​ຕ່າງ​ຊາດ​ຫຼາຍ ​ແລະ ເຮົາຕ້ອງ​ແຂ່ງຂັນ​ກັບເຂົາ​ແດ່.

AEC ​​ສິລະ​ປິນຕ້ອງກຽມຄວາມ​ຮູ້​​ເລື່ອງພາສາ​ໃຫ້​ແໜ້ນ ​ໂດຍ​ສະ​ເພາະ​ພາສາ​ອັງກິດ ຕ້ອງ​ສຶກສາ​ເພງ​ສາກົນຫຼາຍໆ ຖ້າ​ບໍ່ດັ່ງ ນັ້ນກໍ​ຈະ​ຮູ້​ຈັກແຕ່​ນັກ​ຮ້ອງ​ປະເທດໃກ້ຄຽງ ຕ້ອງສື່ສານ​ກັບ​ນັກ​ຮ້ອງ​ສາກົນ​ ​ເວົ້າສະ​ເພາະ ໃນບັນດາ​ປະ​ເທດ​ອາຊຽນ​​ໃຫ້ໄດ້ດີ ​ເຂົ້າ​ໃຈ​ດົນຕີ​ສາກົນ​ໃຫ້​ເລິກ​ເຊິ່ງ​ເຖິງ​ຖອງ ສຳລັບ​ຕົນ​ເອງ​ກຳລັງ​ຄິດ​ຈະ​ນຳ​ເອົາ​​ເພງ​ລຳວົງ​ມາ​ຮ້ອງເປັນ​ພາສາ​ອັງກິດ ໝາຍວ່າ​ເອົາ​ຄວາມ​ເປັນ​ລາວ​ຖ່າຍ​ທອດ​ອອກ​ສູ່​ສາກົນ.

ອາຈານ ​ແກ້ວ​ເພັດ ພູມ​ພອນ ຫົວໜ້າຫ້ອງການ​ບໍລິຫານ-ຈັດຕັ້ງ ພາກ​ວິຊາ​ຊັບ​ພະຍາກອນ​ນ້ຳ ມະຫາວິທະຍາ​ໄລ​ແຫ່ງ​ຊາດ​ໃຫ້​ສຳພາດ​ວ່າ: “ນັກ​ສຶກສາ​ຮຽນຈົບ​ແຕ່ລະ​ປີບໍ່ຄວນ​ເລືອກ​ວິຊາ​ທີ່​ເຈົ້າຂອງ​ມັກ​ພຽງຢ່າງ​ດຽວ ​ເພາະຖ້າ​ບໍ່​ເລືອກ​ວິຊາ​ຮຽນ​ແມ່ນ​ມີ​ບ່ອນ​​ຮອງ​ຮັບ​ຫຼາຍທີ່​ສຸດ ສິ່ງ​ສຳຄັນ​ຄົນຮຽນອ່ອນ, ຄຸນ​ນະພາ​ບບໍ່ສູງ, ຄະ​ແນນ​ບໍ່​​ໄດ້​ມາດຕະຖານນັ້ນ ​ຄວນ​ຊອກ​ຮຽນສາຍ​ທີ່​​ເໝາະກັບ​ຄວາມ​ຮູ້​ຄວາມ​ສາມາດ​ຂອງ​ຕົນ. ​ໂດຍ​ສ່ວນ​ຕົວ​ແລ້ວ​ເຮົາ​ຕ້ອງ​ພັດທະນາ​ສອງ​ດ້ານ​ເປັນ​ພື້ນຖານ: ໜຶ່ງ; ພັດທະນາ​ແນວ​ຄວາມ​ຄິດ, ຄື​ດັ່ງ​ເວົ້າມາ​ເບື້ອງຕົ້ນຕ້ອງ​ສ້າງ​ນັກຮຽນ ຮຽນວິຊາ​ທີ່​ສັງຄົມ​ຕ້ອງການ​ຫຼາຍ, ຮຽນ​ແລ້ວ​ສາມາດ​ຊອກ​ວຽກ​ເຮັດ​ງານ​ນຳ​ນຳ​ໄປ​ພັດທະນາ​ສ້າງສາ​ບ້ານ​ເກີດ​ເມືອງ​ນອນ​ຂອງ​ແຕ່ລະຄົນ ຮຽນຊຶ່ງ​ທີ່​ຈະ​ເອົາ​ໄປ​ນຳ​ໃຊ້​ເຂົ້າ​ໃນ​ວຽກງານ​ຕົວ​ຈິງ ບໍ່​ແມ່ນ​ຮຽນ​ເພື່​ອຢາກ​ສະບາຍ ຫຼື ຢາກ​ເປັນ​ນາຍ​ເທົ່າ​ນັ້ນ. ສອງ; ​ໃຫ້​ໂກ​ຕ້າ​​ວິຊາ​ທີ່​ສັງຄົມ​ຕ້ອງການ ​ເຊັ່ນ: ສັດຕະວະ​ແພດ, ການ​ເພາະ​ພັນ​ພືດ, ອຸຕຸນິຍົມ, ຊົນລະປະທານ…ຊຶ່ງສັງຄົມ ຫຼື ​ວຽກງານ​ສາມ​ສ້າງ ທີ່​ແນ​ໃສ່​ແກ້​ໄຂ​ຄວາມທຸກ​ຍາກ​ຍັງ​ຕ້ອງ​ການ​ສູງ ຜ່ານ​ມາ​ຜູ້​ເຮັດ​ວຽກນີ້ ​ແມ່ນ​ໃຊ້​ຄົນ​ມາ​ຈາກ​ຂະ​ແໜງອື່ນ ສະນັ້ນ, ຕ້ອງ​ໃຫ້​ບຸລິມະສິດ​ພິ​ເສດ ນັບ​ທັງ​ຊຸກຍູ້​ສົ່ງ​ເສີມ​ເລື່ອງ​ເງິນ​ເດືອນ​ ນະ​ໂຍບາຍ​ຕ່າງໆ ທີ່​ລ້ຽງຄອບຄົວ​ໄດ້.

ອາຈານ ສີວ​ອນ ສອນ​ປະ​ເສີດ ພະນັກງານ​ບຳນານ ມະຫາວິທະຍາ​ໄລ​ແຫ່ງ​ຊາດ ປັດຈຸ​ບັນ​ເຮັດ​ທຸລະ​ກິດບໍລິການ​ທ່ອງ​ທ່ຽວ ກ່າວ​ວ່າ: “ພາກສ່ວນ​ກ່ຽວຂ້ອງ ຕ້ອງ​ເປີດ​ກວ້າງ​ການ​ລົງທຶນ ດ້ວຍ​ການ​ປັບ​ໂຄງ​ສ້າງ​ໃໝ່​ ສຸມ​ພື້ນຖານ​ເຕັກນິກວິທະຍາສາດເຂົ້າ​ໃສ່​ຄຸນ​ນະ ພາ​ບຂອງ​ການ​ສຶກສາ ​ໂດຍ​ເປີດ​ກວ້າງ​ການ​ສ້າງ​​ໂຮງຮຽນວິຊາ​ຊີບ​ທີ່​ໄດ້​ມາດຕະຖານ ສ້າງ​ສີມື​ແຮງ​ງານ​ທີ່​ມີ​ຄຸນ​ນະພາ​ບຫຼາຍ​ຂຶ້ນ ​ໃຫ້​ຄົນຮຽນ​ເຮັດ​ວຽກຫຼາຍ​ກວ່າ​ຮຽນ​ເປັນ​ຜູ້​ບໍລິຫານ ຫຼື ຮຽນ​ເປັນ​ນາຍໜ້ອຍລົງ.

ສຳລັບ​ນັກຮຽນ​ເອງ​ກໍ​ຕ້ອງ​ບືນ​ຕົວ ພັດທະນາ​ຕົນ​ເອງ ຮຽນ​ໃຫ້​ໄດ້​ຄຸນ​ນະພາ​ບ ທັງ​ສາມາດ​ນຳ​ໃຊ້​ເຂົ້າ​ໃນ​ຊີວິດ​ປະຈຳ​ວັນ​ໃຫ້​ມັນ​ເປັນ ​ສິ່ງ​ສຳຄັນ ​​ບໍ່ຄວນ​ເລືອກ​ວຽກ​ເຮັດ​ງານ​ທຳ ນອກຈາກ​ນັ້ນ, ຕ້ອງ​ເລັ່ງສ້າງ ​ແລະ ຍົກ​ລະດັບໂຮງ​ຈັກ​ໂຮງງານ​ໃຫ້​ຫຼາຍໆ ສັງຄົມ​ຕ້ອງ​ມີ​ສ່ວນ​ຮ່ວມ ​ເວົ້າສະ​ເພາະ ພາກ​ເອກະ​ຊົນຕ້ອງ​ເຂົ້າມາ​ມີ​ສ່ວນ​ຮ່ວມ​ໃນ​ການ​ພັດທະນາ​ຫົວໜ່ວຍທຸລະ​ກິດ ​ໂຮງ​ຈັກ​ໂຮງງານ​ເພື່ອ​ຮອງ​ຮັບ​ຄົນ​ທີ່​ຮຽນຈົບ”

Knowledge must be accompanied by qualifications and be used well

Each year sees thousands of students graduate from our various institutes but the workplaces of the State and private sectors do not have positions for all of them. This means that those who do not excel in their studies and have few talents find it extremely difficult to find employment. A handful of people with important roles in society recently relayed their opinions to Target magazine:

Mr. Kongla Vongsamphan, a singer in Lao country band Noum Samphan who graduated with a bachelor’s degree in English language from the National University of Laos explains that “These days, the more knowledge you can accumulate, the better. Education quality must go together with knowledge and qualifications genuinely gained and knowledge which can be used anywhere (rather than just having qualifications to apply for work). These days, it is common to find people with master’s and doctoral degrees working under people with bachelor’s degrees because one’s ability to work depends on one’s vision, opportunities, resourcefulness, and ability to apply what one has learned to make it through. The important thing is that when you are doing something, you have to succeed, know what you are doing, do it well, and do it to a truly high standard. This means that we have to be self-aware, know how to make use of socio-economic growth, and be aware our skills and talents because knowledge allows us to understand our country and what we need in life. Following AEC accession and this international integration, we will need to know even more and be able to seize opportunities and make use of potentials so as to access markets proactively so that we can communicate with foreigners smoothly. Knowledge helps artists come up with a broad and deep range of ideas which captivate the listener and which match socio-economic development rather than just singing about rice fields or whining on about stories of love forbidden by issues of social status. As for the problem of graduates not having a place to work, the Ministry of Education and the Ministry of Labor and Social Welfare and other relevant ministries could offer higher salaries for people studying agriculture and vocational skills (which are unpopular among students) than for administration, accounting, tax, and business English because these subjects have become so popular that there are more people graduating in them than are needed by society while subjects for which there is a large demand are ignored. We should therefore specify a definite quota for how many students should study each subject or raise the entrance standards for popular subjects so that only the very best are selected.

I would like to finish off by saying that singers have to be patriotic and have a genuine love for our country in our hearts and in our veins in order that we may express our feelings in songs and we should not get too into foreign artists as we should be competing with them.

With the AEC, singers will need to have a solid knowledge of foreign languages, especially English, and study lots of international songs. Otherwise, we will only know songs from our neighboring countries. We have to communicate with international singers from other ASEAN countries well and understand international music deeply. I myself am thinking of writing some Lao traditional songs in English so that the very essence of what it is to be Lao may be expressed internationally.

Achane Keopheth Phoumphone, Head of the Administration and Organization Office, Water Resources, National University of Laos, explains that “Students should not only choose subjects they enjoy because the less popular subjects end up having the most positions available. The important thing is for weak students to study in programs which match their abilities. We have to develop ourselves in two main areas. Firstly, we have to develop our mindset. As I said at first, we have to train students in the subjects which are most in demand so that when they graduate, they will be able to find jobs and develop the country. They should study things which they will be able to use in practice rather than things which will give them a cushy life because they can be the boss. Secondly, we should have quotas for subjects in high demand, such as veterinary science, plant propagation, meteorology, and irrigation. Society and the three build directive are focused strongly on poverty eradication and there is a high demand for these kinds of workers so people are being pulled in from other sectors. We must therefore give special priority to raising the salaries and benefits for these workers so that they may earn enough to look after their families.

Achane Sivone Sonepaseuth, formerly at the National University of Laos but now running a tourism services business, explains that “The relevant bodies should open up to investment using a new structure and apply scientific techniques to build high quality education by expanding up-to-standard vocational institutes and providing more high quality training in occupational skills. More people should learn how to work and fewer to be executives and bosses. Students have to develop themselves, study effectively, and be able to take what they learn and apply it to their everyday lives. The important thing is that they should not be choosey about their jobs. Furthermore, we should work to build and upgrade factories as fast as we can as possible with public participation. The private sector especially must participate in the development of business units and factories to receive new graduates.”

ບົດຄວາມແນະນໍາ

ສະແດງຄວາມຄິດເຫັນ